"Wat is dit"? vraagt mijn vriendin, kort nadat ik de nieuwe Borko CD in de cdspeler gegooid heb. "Naar deze 'gloomy' muziek luisterde ik toen ik jong was, een beetje jaren '90 muziek", gaat ze verder zonder te wachten op mijn antwoord. Ik lach, maar schrik ook een beetje, de indiepop band met typishe Ijslandse slag , is misschien wel één van de meer lichtvoetige bands dit jaar.
Mijn vriendin, die inmiddels weet dat ik het liefst naar donkere, depressieve muziek luister, waarschuwde me al toen ik met de line up begon. "houdt je er wel rekening mee, dat het bijna zomer is in het UE-weekend. Misschien zou je wat minder 'herfstig' moeten boeken"! Je mag veronderstellen dat me met namen als Svarte Greiner, Jacaszek, Ryoiji Kurokawa, William Basinski en The Kilimanjaro Darkjazz (!) Ensemble niet echt gelukt is.
Gelukkig hebben we als tegenhanger nog de Morr Label avond, waarvan Borko dus, tijdens de afwas, in één keer naar de 'darkside' overgelopen is. Maar ik geef niet snel op. De prachtig rijkgeschaarde plaat (notabene 'celebrating life' getiteld) met speelgoed instrumenten, blazers, gitaren en bliepende electronica mag hooguit melancholisch zijn, van meefluiten wordt je vrolijk.
En wat nu zwaarmoedig? (ok, de laatste plaat van Svarte Greiner, Kappe, jaagt me de stuipen op het lijf) In de Popcentrale staat misschien wel de vrolijkste band, die ik ooit in mijn leven geboekt heb: It's a musical. Dit duits/zweeds duo lijkt een beetje op Matt en Kim, muziek met slechts een orgel en een drumstel. De cynische teksten, maar vooral de videos, heeft het effect van een goede lichtherapie en zal ook de ergste misantroop aan het lachen maken. Het jonge duo blijkt wel een bijzondere en prima muzieksmaak te hebben, getuige deze cover van The Tall Dwarfs!
The Tall Dwarfs waren een lofi gitaarbandje met drumputer uit New Zealand, die uitkwamen op misschien wel één van beste independent labels, Flying Nun, een label dat zich specialiseerde in DIY dromerige gitaarbandjes zoals The Chills, The Clean, The Verlaines en The Tall Dwarfs dus. Als snel kregen die bands het label Kiwipop en ik draaide deze platen grijs. Nog steeds is 'Kaleidescope' van the Chills één van mijn favoriete platen allertijden. Het zal me niets verbazen als het Flying Nun label een inspiratiebron geweest is, voor Thomas Morr toen hij zijn label begon. Chris Knox nam jaren lang deze bands op met een 4track recorder voor Flying Nun. Met Alec Bathgate vormde hij the Tall Dwarfs. In de jaren '90 gingen beide heren solo. In 1998 zag ik Chris Knox optreden op Crossing Border. Chris Knox was een vreemde eend in de bijt. In zijn bermuda short, singlet en slippers leek hij temidden van het in truien gehulde publiek (CB was immers mid oktober) een verdwaalde strandwacht. Maar het was een weergaloos optreden.
Over Flying Nun is trouwens een fraaie documentaire gemaakt. Deze kan je in zijn geheel terug vinden op youtube. Hier alvast het eerste deel.
Dan is er nog een dilemma.
Afgelopen jaren was de vrijdag hier altijd uitverkocht. Wie vorig jaar Tunng in de Popcentrale gezien heeft, weet dat het eigenlijk iets te druk was. Om de Popcentrale nu iets te ontlasten en volledig gebruik te maken van het unieke Energiehuis, hebben we dit jaar besloten om een dubbelprograma te draaien. Kon je vorig jaar nog alles zien, nu moeten er keuzes gemaakt worden. Als je het schema ziet is er een kleine overlap, op twee acts na. Ryoiji Kurokawa en It's a musical spelen tegelijker tijd. Het wordt een keuze tussen misschien wel de mooiste en meest bijzondere productie op UE en de meest vrolijke.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten