Dordrecht, een stad met een idenditeitscrises. Voor de randstedelingen behoort het net nog toe aan Brabant en voor Brabanders ligt het boven de rivieren en begint dus daar de randstad. Met net geen 120.000 inwoners staat de stad, die er prat op gaat de oudste stad van Holland te zijn, net in de top 20 van grootste steden van Nederland (groter dan Leiden, kleiner dan Zoetermeer). Maar ja wat is groot, voor mijn vriendin die opgegroeid is in Busan(3,5 miljoen) en Seoul(11 miljoen) is Rotterdam nog een kleine provincie dorpje.
Ik ben dus hier geboren en getogen. Al snel had ik hier een groep vrienden, die net als ik gek waren van muziek en wat doe je als er geen nachtnet is naar concerten buiten het eiland? Juist dan ga jezelf organiseren. En zo probeerden we al snel bij de grootste tent in de stad (Bibelot) onze lievelingsbandjes neer te zetten: Godbulies, Boss Hog, De Artsen, Bitch Magnet, Godflesh en (ik denk dat we allemaal er waarschijnlijk nog steeds van balen) een concert van Slint, die een maand voor hun optreden hier, besloten te stoppen.
Inmiddels bleek Dordt een grotere hardcore fans van underground muziek te hebben. Stichting Bobby Kinghe zette steevast smerige, harde gitaarbands neer en schreven diezelfde mensen weer over die bands in het enige Nederlandse undergroundblad Opscene (waarvan twee redacteuren later transfereerde later naar de redactie van Oor). Maar er bleken hier nog meer muziekleipo's rond hier te lopen. Zo werd ik vrienden met iemand die in zijn uppie bjna een heel blad (Mortician) volschreef over ieder metalbandje dat een demootje gemaakt had. Van de Siberische toendra's tot de onontgonnen gebieden van de Amazone wisten de tapejes zijn huis te vinden. De vaste DJ van Bibelot, bleek een uitstekend Electronica label (Fonotheca) opgericht te hebben. Het label hield helaas op te houden met bestaan na een paar mooi vinyluitgaven. De backstock is nu gratis bij hem op te halen. En zo kwamen wij verveelde mensen bij elkaar, sloegen de handen ineen en hebben we een paar legendarische optredens kunnen organiseren.
Een van die meest gedenkwaardige avonden, was een optreden van Blim en Freq Nasty. We waren eind jaren '90 wegens gebrek aan enige leuke dansavond in Dordrecht, een serie breakbeat / drum&bass avonden in Dordrecht begonnen onder de noemer 'Zoo Rumble'. Na een geslaagde eerste avond, nodigden we voor de volgende editie onze eerste buitenlandse Dj's uit. Binnen een halve minuut moesten we hun set tijdelijk stillleggen. Blim en Freq zetten het volume zo hoog, dat het houten podium ging resoneren. Die trillingen werden weer door naald opgevangen en werd hun eerste nummer een luide hummende zoem. De avond werd gered doordat een van ons op het slimme idee kwam zijn autokussens onder de draaitafel te plaatsen. Freq en Blim konden eigenlijk hun set beginnen en het publiek, nogmaals er waren niet echt andere dansavonden geweest, werd leetrlijk wild en wist ook niet nadat de clubleiding uiteindelijk de stekker uit het stopcontact trok, van ophouden. Ruim 10 minuten beukte men op alles wat geluid kon maken. Het ritme van het slaan, bracht de groep weer aan het dansen. Freq Nasty en Blim, die liever nog een uurtje hadden willen draaien, keken met ongeloof in hun ogen naar dit taferaal en snelden weg om hun fototoestel te pakken. Een week later had ik al wat telefoontjes uit London gehad, het gerucht ging dat in Dordrecht de beste breakbeat avonden georganiseerd werd.
Het aardige van al die buitenlandse atcs is dat het hen niet uitmaakt waar ze spelen, zelfs niet in een stad met een identitiekscrisies. Een eiland aar er af en toe bijzondere dingen gebeuren.
Hier mijn top 5 van onvergetelijk oncerten in Dordrecht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten