Nog 14 uur te gaan

Vandaag de laatste voorbereiden. Odin, onze stagaire heeft het er maar druk me: er moeten draaiboeken, telefoonlijsten, medewerkers-enveloppen, etensbonnen en telefoontjes beantwoord worden. En als hijhier al niet gek van wordt, mag hij ook nog eens het leukstje project van het festival begeleiden.

Ieder jaar ontwikkeld de Popcentrale een special project voor het UE festival. Vorig jaar was het een zeer geslaagde samenwerking tussen de dansstudenten van Codarts en de lokale postrock band Blossoms Storms. We lieten deze creatievelingen bij elkaar komen voor een brainstormsessie en na wat reperteerwerk ontstond er een mooie en energieke voorstelling. Voor mij was niet alleen de voorstelling geslaagd, maar het was ontzettend leuk om het geheel te begeleiden en beetje bij beetje een voorstelling te zien ontstaan.











Dit jaar ontwikkeld de Popcentrale weer een bijzonder project 'Bang on the Screen’. Een speciale compositie geschreven door Jorn Jan Bras voor 4 drummers. Jorn Jan Bras gaf een tijdje geleden een workshop videodrummen. Een drumstel getrickert aan videosamples. Sommige beelden maken het ritmische geluid ipv het drumstel. We waren zo enthousiast dat we dit graag aan UE wilden toevoegen. Jorn Jan Bras werd gevraagd om een stuk te bedenken en te gaan oefenen met studenten uit e Popschool. Videokunstenaar Rogern Knoren ging beeld verzamelen et 5 andere jongeren. En zo onstond een unieke samenwerking. De groep had vanavond de laatste repetitie voor de uitvoering as zaterdag. Was de bijeenkomst een verschrikkelijke kakefonie, binnenkorte tijd is er een hechte groep en strakke struktuur onstaan. Odin heeft alles tot nu perfect begeleidt. Alle drumonderdelen, triggers, beelden zijnaanwezig. Nu nog wachten op die fraaie voorstelling.





de bezielende leiding van Jorn Jan
href="http://s119.photobucket.com/albums/o154/uefestival/?action=view&current=IMG_2190.jpg" target="_blank">

Nog 2 dagen te gaan

Het interview is nog geen minuut oud, of daar is die te verwachten vraag: 'hoe komt zo'n hip festival in Dordrecht (lees, in all places) terecht'. Bij de eerste editie van het UE-Festival schreef het blad Gonzo al: 'Dordrecht kennen we alleen als het station dat de intercity Brussel - Amsterdam passeert'.

Dordrecht, een stad met een idenditeitscrises. Voor de randstedelingen behoort het net nog toe aan Brabant en voor Brabanders ligt het boven de rivieren en begint dus daar de randstad. Met net geen 120.000 inwoners staat de stad, die er prat op gaat de oudste stad van Holland te zijn, net in de top 20 van grootste steden van Nederland (groter dan Leiden, kleiner dan Zoetermeer). Maar ja wat is groot, voor mijn vriendin die opgegroeid is in Busan(3,5 miljoen) en Seoul(11 miljoen) is Rotterdam nog een kleine provincie dorpje.

Ik ben dus hier geboren en getogen. Al snel had ik hier een groep vrienden, die net als ik gek waren van muziek en wat doe je als er geen nachtnet is naar concerten buiten het eiland? Juist dan ga jezelf organiseren. En zo probeerden we al snel bij de grootste tent in de stad (Bibelot) onze lievelingsbandjes neer te zetten: Godbulies, Boss Hog, De Artsen, Bitch Magnet, Godflesh en (ik denk dat we allemaal er waarschijnlijk nog steeds van balen) een concert van Slint, die een maand voor hun optreden hier, besloten te stoppen.

Inmiddels bleek Dordt een grotere hardcore fans van underground muziek te hebben. Stichting Bobby Kinghe zette steevast smerige, harde gitaarbands neer en schreven diezelfde mensen weer over die bands in het enige Nederlandse undergroundblad Opscene (waarvan twee redacteuren later transfereerde later naar de redactie van Oor). Maar er bleken hier nog meer muziekleipo's rond hier te lopen. Zo werd ik vrienden met iemand die in zijn uppie bjna een heel blad (Mortician) volschreef over ieder metalbandje dat een demootje gemaakt had. Van de Siberische toendra's tot de onontgonnen gebieden van de Amazone wisten de tapejes zijn huis te vinden. De vaste DJ van Bibelot, bleek een uitstekend Electronica label (Fonotheca) opgericht te hebben. Het label hield helaas op te houden met bestaan na een paar mooi vinyluitgaven. De backstock is nu gratis bij hem op te halen. En zo kwamen wij verveelde mensen bij elkaar, sloegen de handen ineen en hebben we een paar legendarische optredens kunnen organiseren.

Een van die meest gedenkwaardige avonden, was een optreden van Blim en Freq Nasty. We waren eind jaren '90 wegens gebrek aan enige leuke dansavond in Dordrecht, een serie breakbeat / drum&bass avonden in Dordrecht begonnen onder de noemer 'Zoo Rumble'. Na een geslaagde eerste avond, nodigden we voor de volgende editie onze eerste buitenlandse Dj's uit. Binnen een halve minuut moesten we hun set tijdelijk stillleggen. Blim en Freq zetten het volume zo hoog, dat het houten podium ging resoneren. Die trillingen werden weer door naald opgevangen en werd hun eerste nummer een luide hummende zoem. De avond werd gered doordat een van ons op het slimme idee kwam zijn autokussens onder de draaitafel te plaatsen. Freq en Blim konden eigenlijk hun set beginnen en het publiek, nogmaals er waren niet echt andere dansavonden geweest, werd leetrlijk wild en wist ook niet nadat de clubleiding uiteindelijk de stekker uit het stopcontact trok, van ophouden. Ruim 10 minuten beukte men op alles wat geluid kon maken. Het ritme van het slaan, bracht de groep weer aan het dansen. Freq Nasty en Blim, die liever nog een uurtje hadden willen draaien, keken met ongeloof in hun ogen naar dit taferaal en snelden weg om hun fototoestel te pakken. Een week later had ik al wat telefoontjes uit London gehad, het gerucht ging dat in Dordrecht de beste breakbeat avonden georganiseerd werd.

Het aardige van al die buitenlandse atcs is dat het hen niet uitmaakt waar ze spelen, zelfs niet in een stad met een identitiekscrisies. Een eiland aar er af en toe bijzondere dingen gebeuren.

Hier mijn top 5 van onvergetelijk oncerten in Dordrecht

Nog 4 dagen te gaan.

Over het algemeen hoef ik in de weken voor het festival de puntjes op de i te zetten. De stress ligt dan voornamelijk bij de vrijwillergerscoordinator en het productieteam. De artiesten zijn allang geboekt en ik hoef nog alleen aan te geven wie, wat, wanneer, met hoeveel, hoe laat ze aankomen en waar ze naar toegebracht moeten worden. Kortom de stress zit bij andere mensen. Tot voor kort dus. Vorige week bleek dat Thomas Morr en Max Tundra geen deel meeruitmaakten van respectievelijk de Morr label - en de Junior Boys tour. Zo werd ik dus wel erg kort voor tijd met een gat in de programmering geconfronteerd.

Voor Thomas Morr was er snel een vervanger gevonden. Een tijdje geleden was ik al gestuit op een interressant netlabel uit Den Haag, Humanworkshop/ Fant00m, een collectief van computermuzikanten die opereren in het muzikale schemergebied tussen jazz, instrumentale hiphop en cinematografische breakbeats. ThorLTD en Maartez die dit label runnen, zullen nu optreden bijgestaan door een live drummer (Frits Vos). Over het algemeen ben ik niet zo'n voorstander van drums bij electronica, maar deze samenwerking lijkt wonderwel te werken getuige een live opname die op hun site is te downloaden. Sowieso is het live element een goede toevoeging voor een locatie als de Popcentrale. Ik houd ook van een rode draad en connecties in de programmering. Zo is bv Mentz (zaterdagmiddag) verbonden met dit collectief en bracht fant00m het eerste werk uit van de belg Kreng, deze debuteerde onlangs met een prachtplaat op het label van Svarte Greiner (ook zaterdagmiddag), Miasmah. Dit label is op zaterdag weer vertegenwoordigd in Pictura door Jacaszek. Kunt u het nog volgen?


in beeld levert dit deze aardige muzikale connctie op:
HUMANWORKSHOP:





KRENG:


SVARTE GREINER

>

Jacaszek





Een act voor Bibelot vinden is een lastige opgave. Ten eerste speelt de band voor Junior Boys, dus moet de band een beetje in het karakter van deze act liggen. Beetje goede indiepopband dus, die wel live zijn mannetje staat. Natuurlijk had ik hier ook wel namen op mijn reservelijst staan, maar zo kort voor tijd is niet iedereen meer beschikbaar. Na uren surfen over het internet (waar zou ik zijn zonder myspace als programmeur) en wat namen gedropped bij mijn backup Fabian, kwam ik ioteindelijk terecht bij Jean Parlette, een jong en veelbelovend kwartet uit Friesland dat betoverende electro-akoestische popmuziek maakt. Een verfrissende mix van huis-tuin-en-keuken-elektronica met klassieke instrumenten, zoals flamencogitaar en cello. En zie hier gelijk ook de link naar de rest van het festval. Sleepte we vorig jaar de piano van stichting tobe overal naar toe, dit jaar is de cello sterk vertegenwoordigd (Mira Calix, Jacaszek, THe Kilimanjaro Darkjazz Ensemble). De muziekvan Jean PArlette ligt in het verlengde van Kings of Convienence en Tunng (die vorig jaar schitterden op UE). Zie hier weer een link in het programma. Ik ben in elk geval erg blij met deze vervanger!!

NOG 8 DAGEN TE GAAN

"Wat is dit"? vraagt mijn vriendin, kort nadat ik de nieuwe Borko CD in de cdspeler gegooid heb. "Naar deze 'gloomy' muziek luisterde ik toen ik jong was, een beetje jaren '90 muziek", gaat ze verder zonder te wachten op mijn antwoord. Ik lach, maar schrik ook een beetje, de indiepop band met typishe Ijslandse slag , is misschien wel één van de meer lichtvoetige bands dit jaar.

Mijn vriendin, die inmiddels weet dat ik het liefst naar donkere, depressieve muziek luister, waarschuwde me al toen ik met de line up begon. "houdt je er wel rekening mee, dat het bijna zomer is in het UE-weekend. Misschien zou je wat minder 'herfstig' moeten boeken"! Je mag veronderstellen dat me met namen als Svarte Greiner, Jacaszek, Ryoiji Kurokawa, William Basinski en The Kilimanjaro Darkjazz (!) Ensemble niet echt gelukt is.

Gelukkig hebben we als tegenhanger nog de Morr Label avond, waarvan Borko dus, tijdens de afwas, in één keer naar de 'darkside' overgelopen is. Maar ik geef niet snel op. De prachtig rijkgeschaarde plaat (notabene 'celebrating life' getiteld) met speelgoed instrumenten, blazers, gitaren en bliepende electronica mag hooguit melancholisch zijn, van meefluiten wordt je vrolijk.

En wat nu zwaarmoedig? (ok, de laatste plaat van Svarte Greiner, Kappe, jaagt me de stuipen op het lijf) In de Popcentrale staat misschien wel de vrolijkste band, die ik ooit in mijn leven geboekt heb: It's a musical. Dit duits/zweeds duo lijkt een beetje op Matt en Kim, muziek met slechts een orgel en een drumstel. De cynische teksten, maar vooral de videos, heeft het effect van een goede lichtherapie en zal ook de ergste misantroop aan het lachen maken. Het jonge duo blijkt wel een bijzondere en prima muzieksmaak te hebben, getuige deze cover van The Tall Dwarfs!



The Tall Dwarfs waren een lofi gitaarbandje met drumputer uit New Zealand, die uitkwamen op misschien wel één van beste independent labels, Flying Nun, een label dat zich specialiseerde in DIY dromerige gitaarbandjes zoals The Chills, The Clean, The Verlaines en The Tall Dwarfs dus. Als snel kregen die bands het label Kiwipop en ik draaide deze platen grijs. Nog steeds is 'Kaleidescope' van the Chills één van mijn favoriete platen allertijden. Het zal me niets verbazen als het Flying Nun label een inspiratiebron geweest is, voor Thomas Morr toen hij zijn label begon. Chris Knox nam jaren lang deze bands op met een 4track recorder voor Flying Nun. Met Alec Bathgate vormde hij the Tall Dwarfs. In de jaren '90 gingen beide heren solo. In 1998 zag ik Chris Knox optreden op Crossing Border. Chris Knox was een vreemde eend in de bijt. In zijn bermuda short, singlet en slippers leek hij temidden van het in truien gehulde publiek (CB was immers mid oktober) een verdwaalde strandwacht. Maar het was een weergaloos optreden.



Over Flying Nun is trouwens een fraaie documentaire gemaakt. Deze kan je in zijn geheel terug vinden op youtube. Hier alvast het eerste deel.



Dan is er nog een dilemma.
Afgelopen jaren was de vrijdag hier altijd uitverkocht. Wie vorig jaar Tunng in de Popcentrale gezien heeft, weet dat het eigenlijk iets te druk was. Om de Popcentrale nu iets te ontlasten en volledig gebruik te maken van het unieke Energiehuis, hebben we dit jaar besloten om een dubbelprograma te draaien. Kon je vorig jaar nog alles zien, nu moeten er keuzes gemaakt worden. Als je het schema ziet is er een kleine overlap, op twee acts na. Ryoiji Kurokawa en It's a musical spelen tegelijker tijd. Het wordt een keuze tussen misschien wel de mooiste en meest bijzondere productie op UE en de meest vrolijke.